روزی  بود روزگاری...دردهکده ای دور،مردی کشاورز زندگی می کرد .یک مزرعه داشت به این بزرگی(بزرگی دانشگاه ما!) و یک الاغ بزرگ و زحمتکش.کار و بارش خیلی خوب بود و هرروز برای باغش انگار بهار بود.
تا این که ناگه طوفانی آمد و همه ی باغ زیبایش را ویران کرد.
عجب روزگاری...مرد کشاورز برای جبران خسارتای وارد شده به باغش،مجبور شد هزینه های هنگفتی بپردازد.تا این که روزی تصمیم گرفت جیره ی غذایی الاغ بیچارشو کم کنه تا بتونه مخارج زندگیشو از نوع در بیاره...
مدتی گذشت و در الاغ بیچاره هیچ تغییری ندید و پندارید که الاغش به ریاضت کشیدن تواناست_ که گویند توانا بود آنکه دانا بود!_ در حال جیره ی غذایی او را کمتر بکرد تا که الاغش با این شرایط سازگار توانَد بود و هزینه ی کمتری برای تأمین غذای وی پرداخت خواهد کرد.
مدتی بگذشت و الاغ بخت برگشته جان بداد و بمرد..._ اناالله و الله راجعون!_ خدایش بیامرزاد!
چون که کشاورز از حال وی اگه گشت،بانگ زد و چندی بر وی بگریست و گفت:«الاغ خوبی بود و به ریاضت کشیدن توانا بود و خو کرده،ای دریغا که اجلش مهلت نداد!»
و اما پند اخلاقی این داستان:
این داستان هیچ پیام اخلاقی ندارد.فقط برای پر کردن وقت دوستان بود
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!