غلامرضا تختی در آمریكا زندگی میكند !!
غلامرضا تختی حالا در آمریكا زندگی میكند.
در سایت اینترنتیاش كریسمس و سال نو میلادی را با عكسهایی از كاجهای تزئینشده جشن میگیرد.
از «هالوین» مینویسد و عكس كدو تنبل به ما نشان میدهد.
تختی در آمریكا آرامآرام بزرگ میشود و به فرهنگ آمریكا آرامآرام خو میكند.
او كه باید بیش از هركسی شبیه پدربزرگش باشد و احتمالا هم هست،
هزاران كیلومتر از ایران دور شده. حقیقت تلخی است برادر!
در سایت اینترنتیاش كریسمس و سال نو میلادی را با عكسهایی از كاجهای تزئینشده جشن میگیرد.
از «هالوین» مینویسد و عكس كدو تنبل به ما نشان میدهد.
تختی در آمریكا آرامآرام بزرگ میشود و به فرهنگ آمریكا آرامآرام خو میكند.
او كه باید بیش از هركسی شبیه پدربزرگش باشد و احتمالا هم هست،
هزاران كیلومتر از ایران دور شده. حقیقت تلخی است برادر!
او كه
حالا 14 ساله است و به سختی تلاش میكند در غربت همچنان غلامرضا تختی
بماند، سال پیش در چنین روزهایی از یاد پدربزگ نوشته بود. این یادداشت
كوتاه، سرشار از غم و شوق و لبخند و اشك است:
"دیروز سالگرد پدربزرگم بود و ما نبودیم.
آن سالهایی كه بودیم مامانم و بابام شیر و موز میآوردن مدرسه.
بعد از مدرسه هم، من و مامانم میرفتیم خانه مادربزرگم و صبر میكردیم تا شب كه بابام بیاد از ابنبابویه و حسینیه ارشاد...
تلویزیون روشن بود اما پدرم را نشان نمیدادند.
این بود كه همه خیال میكردند بابام نرفته.
ما مجبور بودیم به تلفنها جواب بدهیم و بگوییم كه بابام آنجا بود.
بعد همه فهمیدند كه چرا بابام را نشان نمیدهند،
با اینكه او از همه بلندتر و پرزورتر و قشنگتر است و تازه فرزند جهانپهلوان هم هست...
من اینجا كه آمدم به مادرم گفتم هیچكس مرا نمیشناسد و من چطور بروم مدرسه؟
تو ایران همه میدانستند من كی هستم اما اینجا چه كسی میفهمد؟
مادرم گفت چه بهتر، خودت باید كاری كنی كه همه تو را بشناسند.
این بود كه درس خواندم خیلی.
تو زبان انگلیسی اول شدم،
بین دانشآموزان آمریكایی توی سه كلاس ریاضی اول شدم و توی چهار كلاس علوم اول شدم و خیلی جایزه گرفتم؛
تازه بهخاطر اینكه به یك بچه چینی كمك كردم كارت مخصوص به من دادند
و تازه آنوقت بود كه فهمیدم من هم كمی خوب هستم.
بعد یكی از معلمها به من گفت درباره شب یلدا كار كنم، تحقیق كنم.
كردم. دیدم چقدر قشنگ است شب یلدا.
همانوقت دلم میخواست بیایم ایران
اما مادرم همینجا شب یلدا گرفت
و خلاصه بعد از این تحقیق معلمم جلوی همه به من گفت
تو با آن قهرمان ایرانی كه توی اینترنت اسمش پر است چه نسبتی داری...؟
گفتم نوه او هستم.
همه برگشتن به من نگاه كردند
و از آن روز كارم سه برابر شده.
یكی برای خودم درس میخوانم
یكی هم برای اینكه نگویند نوه جهانپهلوان چیزی سرش نمیشود."
و اما ما میراث داران جهان پهلوان تختی چه میکنیم...کماکان جومونگ را به عنوان سمبل قدرت و رشادت به کشور دعوت میکنیم.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم خرداد ۱۳۹۱ ساعت 10:59 توسط فرزانه
|
(همیشه از خدا بخواه آنچه را كه شایسته ي توست به تو بدهد نه آنچه راکه آرزويش داری...